Balkan Göçmenleri Platformu | BGP

BENİ BİRAZ DİNLER MİSİNİZ?

Anneciğim, babacığım, beni biraz dinler misiniz?
Ben henüz çok küçüğüm, hayatı sizin tanıttığınız şekilde tanımaya çalışıyorum. Her şey yabancı bana. Sizin bildiğiniz birçok şeyi ben henüz öğrenemedim. Öğrenmek için size ihtiyacım var.
Ben bir boş kâğıdım. Ne yazarsanız ben onu öğrenirim, siz de yazdıklarınızı okursunuz. Bana hayatın içindeki şeyleri tanıtırken, öğretirken lütfen beni incitmeyin. Çünkü sizin algılamalarınızla benimki çok farklı... Yaşça ve hayat tecrübesi bakımından benden çok ileridesiniz. Ben sizin gözünüzle bakamam ama eğer siz dilerseniz benim gözümle bakmayı becerebilirsiniz.
Olumsuz davranışlarda bulunduğumda beni azarlamayın, bana anlayacağım dilden o davranışımın neden yanlış olduğunu izah edin. Bana her konuda iyi örnek olun. Benim beynim öğrenmeye hazır.
Bana her bağırdığınızda içimde bir korku dağı büyüyor sanki. Çünkü sizden korkuyorum. Sadece sizden değil birçok şeyden korkuyorum. Beni seviyorsunuz, bunu biliyorum. Ben de sizi seviyorum ama tam boynunuza sarılmak istiyorum “Acaba” diyorum “annem ya da babam yine bağıracak mı bana?” Sevgimi göstermeye bile korkuyorum. Gece rüyamda korkunç şeyler görüyorum sonra.
Ben bazen yatağınıza gelmek istiyorum ama bana kural koymak adına bu davranışıma engel oluyorsunuz. Benim ara sıra da olsa sizin sıcaklığınızı duymaya ihtiyacım var. Siz benim sığınağımsınız. Kendimi güvende hissediyorum aranızda. Tamam, kendi yatağımda da yatarım ben ama bunu bana dayatmayın lütfen! Güzel bir dille anlatın bana. Bir de parmaklarınızı “seni yaramaz seni” diyerek sallamayın bana doğru.
Bakın anlatayım geçen gün ne oldu: bir tane sevdiğim bir oyuncağı alırken parmağım hafifçe çekmeceye kısıldı. Acımadı diyemem, acıdı ama ben parmağımı diğer avucuma sakladım. Bana kızacaksınız diye korktum.
Bir de kahvaltı da hep annemin dediğini yemek zorundayım. Oysa benim öbür yiyeceklerden canım çekiyor. Annem bana: “Önce bunu yiyeceksin, daha sonra ondan da vereceğim.” diyor.. Ama daha sonraya kadar benim karnım annemin verdiğiyle doyuyor. Sonra da yiyemeyince yine bana kızıyor.
Anneeee, beni biraz kendi hâlime bıraksan diyorum. Azıcık da benim isteklerime kulak versen diyorum. İnan ki şımarmam anne.
Babacığım ve anneciğim, hayatı benim gözümle görmeye, benim algılamamla hissetmeye çalışın. Aramızdaki yaş farkını unutmadan sizin gibi davranmamı beklemeyin benden. Ben ikinizi de çok seviyorum.

Ülkü DUYSAK

YORUM BIRAKIN